Τι είναι ο Διαβήτης – What Is Diabetes?

diabetesmellitus11

Τι είναι ο Διαβήτης;

Ο πιο απλός ορισμός του διαβήτη είναι: υψηλή τιμή σακχάρου στο αίμα. Με άλλα λόγια ο οργανισμός είτε δεν μπορεί να παράγει ινσουλίνη ή παράγει ινσουλίνη μεν, αλλά δεν μπορεί να την αξιοποιήσει σωστά.

Ποιός μπορεί να πάθει διαβήτη; 

 Διαβήτη μπορεί να πάθουν άτομα με γενετική προδιάθεση. Αυτό σημαίνει ότι ο διαβήτης δεν μπορεί ακριβώς να ελεγχθεί από το άτομο, που παρουσιάζει γενετική προδιάθεση. Ο διαβήτης όμως δεν είναι ούτε κληρονομικός, ούτε βεβαίως μεταδοτικός.

Σε τι οφείλεται ο διαβήτης;

Ο διαβήτης τύπου 1 πιστεύεται ότι αποτελεί ανοσολογικό νόσημα. Το σώμα δηλαδή δημιουργεί αντισώματα και τα στρέφει εναντίον των δικών του κυττάρων στο πάγκρεας, καταστρέφοντας έτσι τα β-κύτταρα του παγκρέατος, που παράγουν την ινσουλίνη. Γιατί συμβαίνει αυτό δεν είναι ακριβώς γνωστό. Φαίνεται όμως ότι γενετικοί παράγοντες παίζουν κάποιο ρόλο. Ο διαβήτης τύπου 1 δεν είναι κληρονομικός, αλλά φαίνεται για την εκδήλωσή του να υπάρχει γενετική προδιάθεση.

Δυστυχώς, η προδιάθεση αυτή δεν είναι δυνατόν να ανατραπεί ούτε από το άτομο που θα εκδηλώσει τελικά τη νόσο, αλλά προς το παρόν ούτε από την επιστήμη.

Επίσης φαίνεται ότι κάποιοι παράγοντες από το περιβάλλον, όπως μερικοί ιοί, το άγχος, αλλά και αλλεργιογόνα που προέρχονται από την τροφή μπορούν να συμβάλλουν στην εμφάνιση του διαβήτη τύπου 1.

Ο διαβήτης τύπου 2 μπορεί να προκληθεί από διαφορετικούς παράγοντες, που ποικίλλουν από άτομο σε άτομο. Η γενετική προδιάθεση παίζει ρόλο στην εμφάνιση και αυτής της μορφής διαβήτη, αλλά και ο σύγχρονος τύπος ζωής συντελεί στην εκδήλωσή του. Το γήρας, η παχυσαρκία, η έλλειψη άσκησης αποτελούν προδιαθεσικούς παράγοντες για το διαβήτη τύπου 2.

K_type1-diabetes1

Τύπος 1 

Ο διαβήτης τύπου 1 λέγεται και ινσουλινοεξαρτώμενος ή νεανικός διαβήτης.

Ο χαρακτηρισμός του ως Νεανικός διαβήτης, οφείλεται στο γεγονός ότι κατά κανόνα εμφανίζεται σε άτομα νεώτερης ηλικίας, χωρίς βέβαια να αποκλείεται και η εμφάνιση αυτής της μορφής σε μεγαλύτερης ηλικίας άτομα.

Η ονομασία “ινσουλινοεξαρτώμενος” χαρακτηρίζει τη διαταραχή και τη μορφή θεραπείας που απαιτείται. Στο διαβήτη τύπου 1 το πάγκρεας παράγει ελάχιστη ή καθόλου ινσουλίνη. Επομένως, το άτομο ευρίσκεται σε απόλυτη εξάρτηση για τη διατήρηση ακόμα και αυτής της ίδιας της ζωής του από τη χορήγηση ινσουλίνης.

Ο διαβήτης τύπου 1 δεν είναι τόσο συχνός, όσο ο διαβήτης τύπου 2. Υπολογίζεται ότι περίπου 5-10% όλων των περιπτώσεων διαβήτη είναι μορφές διαβήτη τύπου 1.

Η συχνότητα του διαβήτη τύπου 1 υπολογίζεται σε 1 στα 590 άτομα ηλικίας κάτω των 20 ετών. Μέσα σε κάθε χρόνο, 18 άτομα από τα 100.000 άτομα κάτω των 20 ετών, θα διαγνωσθεί με διαβήτη τύπου 1.

Η μορφή αυτή διαβήτη θεωρείται ανοσολογικό νόσημα. Με απλά λόγια ο οργανισμός αναγνωρίζει τα ίδια του τα β-κύτταρα στο πάγκρεας σαν “ξένα” και κινητοποιεί μιά διαδικασία καταστροφής. Η διαδικασία καταστροφής των β-κυττάρων συνήθως προηγείται αρκετά χρόνια πριν την ολοκληρωτική καταστροφή των κυττάρων αυτών που παράγουν την ινσουλίνη, προτού δηλαδή εμφανιστεί κλινικά η νόσος.

Τα συμπτώματα του διαβήτη τύπου 1 συνήθως εμφανίζονται και εξελλίσονται σε μικρό χρονικό διάστημα και τις περισσότερες φορές είναι θορυβώδη. Τα κλασσικά συμπτώματα του διαβήτη τύπου 1 περιλαμβάνουν πολυδιψία (μεγάλη δίψα) , πολυουρία (μεγάλη ποσότητα ούρησης), πολυφαγία (συνεχής πείνα), απώλεια βάρους, καταβολή δυνάμεων (αδυναμία) και αφυδάτωση. Εάν η νόσος δεν διαγνωσθεί έγκαιρα και δεν αντιμετωπισθεί κατάλληλα με τη χορήγηση ινσουλίνης, το αποτέλεσμα είναι η πρόκληση του διαβητικού κετοοξεωτικού κώματος, μιας κατάστασης που είναι απειλητικής για τη ζωή. Συχνά η διάγνωση της νόσου γίνεται σε συνδυασμό με την εμφάνιση κάποιας λοίμωξης και την εγκατάσταση κώματος.

Ο διαβήτης τύπου 1 είναι χρόνιο νόσημα και απαιτεί εφ’ όρου ζωής θεραπεία με ινσουλίνη. Η θεραπεία με ινσουλίνη μειώνει το σάκχαρο του αίματος, επιτρέπει τη χρησιμοποιήση της γλυκόζης από τα κύτταρα και εμποδίζει την κέτωση.

Αρκετά συχνά με την έναρξη της θεραπείας με ινσουλίνη, παρατηρείται κάποια βελτίωση της νόσου. Η βελτίωση αυτή επισημαίνεται από χαμηλότερες τιμές σακχάρου στο αίμα και άρα από μείωση της δόσης της ινσουλίνης που χορηγείται. Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή στους γιατρούς και αποδίδεται σαν “μήνας του μέλιτος” και δυστυχώς είναι παροδική, αφού διαρκεί συνήθως ημέρες, αλλά μπορεί και μήνες και πολύ σπάνια περισσότερο.

Στα αρχικά στάδια του διαβήτη τύπου 1 εμφανίζεται μεταγευματική υπεργλυκαιμία, αυξημένη δηλαδή τιμή σακχάρου στο αίμα, μετά το φαγητό. Αυτό συμβαίνει γιατί η μειωμένη ποσότητα ινσουλίνης που παράγεται από το πάγκρεας δεν μπορεί να εμποδίσει την παραγωγή σακχάρου από το συκώτι. Φυσιολογικά μετά τη λήψη τροφής, το συκώτι δεν παράγει γλυκόζη.

Με την εξέλιξη της καταστροφής των β-κυττάρων και άρα με την ολοένα και μεγαλύτερη ένδεια ινσουλίνης παρουσιάζεται υπεργλυκαιμία και σε κατάσταση νηστείας. Αυτό συμβαίνει γιατί αφού δεν υπάρχει ινσουλίνη για να ξεκλειδώσει την πόρτα να μπεί το σάκχαρο στα κύτταρα, το σάκχαρο παραμένει στην κυκλοφορία. Συγχρόνως ακριβώς λόγω της έλλειψης ινσουλίνης, δεν καταστέλλεται η παραγωγή γλυκόζης από το συκώτι.

Οι αυξημένες ποσότητες του σακχάρου στο αίμα επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο την πρόσληψή του από τα κύτταρα. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό και σαν “δηλητηρίαση από γλυκόζη” ή “γλυκοτοξικότητα” και ασκείται στο επίπεδο των μεταφορέων, των οχημάτων δηλαδή που μεταφέρουν τη γλυκόζη μέσα στα κύτταρα.

Ο νεφρός μπορεί να “καθαρίσει” το σάκχαρο έως την τιμή των 180 mg/dl (δηλαδή 180 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά 100 κυβικά εκατοστά διϋλύματος). Η τιμή αυτή χαρακτηρίζεται ως “νεφρικός ουδός”. Εάν οι τιμές του σακχάρου στο αίμα ξεπεράσουν αυτήν την τιμή των 180 mg/dl, τότε ο νεφρός δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλέον στο αυξημένο φορτίο γλυκόζης. Σαν αποτέλεσμα το πλεονάζον σάκχαρο αποβάλλεται στα ούρα. Μαζί με τη γλυκόζη αποβάλλεται και νερό, οδηγώντας στο σύμπτωμα της πολυουρίας. Αναμενόμενο είναι λόγω της πολυουρίας να ακολουθήσει και μεγάλη δίψα για να προσληφθεί το νερό που αποβλήθηκε.

Αφού ο οργανισμός δεν μπορεί να πάρει ενέργεια από τους υδατάνθρακες, στρέφεται προς τη διάσπαση των λιπών (λιπόλυση) και τη διάσπαση των λευκωμάτων (πρωτεϊνών) (πρωτεόλυση). Αναπόφευκτα, αφού ξοδεύονται οι αποθήκες του λίπους, επέρχεται απώλεια βάρους και με το ξόδεμα των λευκωμάτων προκαλείται μείωση της μάζας των μυών.

imagesCA644BPS

Τύπος 2 

Ο διαβήτης τύπου 2 λέγεται και μη ινσουλινοεξαρτώμενος ή διαβήτης των ενηλίκων.

Ο χαρακτηρισμός του ως διαβήτης των ενηλίκων, οφείλεται στο γεγονός ότι κατά κανόνα εμφανίζεται σε μεγαλύτερη ηλικία, χωρίς βέβαια να αποκλείεται και η εμφάνιση αυτής της μορφής σε νεαρότερης ηλικίας άτομα. Συνήθως πάντως εμφανίζεται σε άτομα ηλικίας άνω των 40 χρονών και συνηθέστερα σε ηλικία άνω των 55 ετών.

Στο διαβήτη τύπου 2 το πάγκρεας παράγει ινσουλίνη. Η ινσουλίνη όμως που παράγεται δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά από τον οργανισμό. Τελικά και η μορφή αυτή του διαβήτη, μπορεί να καταλήξει σε αδυναμία του σώματος να χρησιμοποιήσει το σάκχαρο σαν την κύρια πηγή ενέργειας.

Ωστόσο, η επιβίωση του ατόμου δεν εξαρτάται -σε αντίθεση με το διαβήτη τύπου 1 – από την εξωγενή χορήγηση ινσουλίνης, γι’ αυτό και ο διαβήτης τύπου 2 ονομάζεται και “μη ινσουλινοεξαρτώμενος”.

Ο διαβήτης τύπου 2 αποτελεί τη συχνότερη μορφή διαβήτη. Περίπου το 90-95% όλων των περιπτώσεων διαβήτη είναι μορφές διαβήτη τύπου 2.

Η παχυσαρκία αποτελεί σαφή προδιαθεσικό παράγοντα, αφού σε ποσοστό 80% περίπου, τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 είναι παχύσαρκα.

Τα συμπτώματα στο διαβήτη τύπου 2 εισβάλλουν σταδιακά και δεν είναι τόσο θορυβώδη, όπως εκείνα του διαβήτη τύπου 1. Αδυναμία, κόπωση, αδιαθεσία, συχνουρία (ειδικά το βράδυ), δίψα, θολή όραση, συχνές λοιμώξεις, αργή επούλωση των πληγών είναι μερικά από τα συμπτώματα που μπορεί να υποκρύπτουν τη διάγνωση του διαβήτη τύπου 2.

What Is Diabetes? What Causes Diabetes?

image

Diabetes, often referred to by doctors as diabetes mellitus, describes a group of metabolic diseases in which the person has high blood glucose (blood sugar), either because insulin production is inadequate, or because the body’s cells do not respond properly to insulin, or both. Patients with high blood sugar will typically experience polyuria (frequent urination), they will become increasingly thirsty (polydipsia) and hungry (polyphagia).

There are three types of diabetes:

1) Type 1 Diabetes

The body does not produce insulin. Some people may refer to this type as insulin-dependent diabetes, juvenile diabetes, or early-onset diabetes. People usually develop type 1 diabetes before their 40th year, often in early adulthood or teenage years.

Type 1 diabetes is nowhere near as common as type 2 diabetes. Approximately 10% of all diabetes cases are type 1.

Patients with type 1 diabetes will need to take insulin injections for the rest of their life. They must also ensure proper blood-glucose levels by carrying out regular blood tests and following a special diet.

Between 2001 and 2009, the prevalence of type 1 diabetes among the under 20s in the USA rose 23%, according to SEARCH for Diabetes in Youth data issued by the CDC (Centers for Disease Control and Prevention). (Link to article)

2) Type 2 Diabetes

The body does not produce enough insulin for proper function, or the cells in the body do not react to insulin (insulin resistance).

Approximately 90% of all cases of diabetes worldwide are of this type.

Some people may be able to control their type 2 diabetes symptoms by losing weight, following a healthy diet, doing plenty of exercise, and monitoring their blood glucose levels. However, type 2 diabetes is typically a progressive disease – it gradually gets worse – and the patient will probably end up have to take insulin, usually in tablet form.

Overweight and obese people have a much higher risk of developing type 2 diabetes compared to those with a healthy body weight. People with a lot of visceral fat, also known as central obesity, belly fat, or abdominal obesity, are especially at risk. Being overweight/obese causes the body to release chemicals that can destabilize the body’s cardiovascular and metabolic systems.

Being overweight, physically inactive and eating the wrong foods all contribute to our risk of developing type 2 diabetes. Drinking just one can of (non-diet) soda per day can raise our risk of developing type 2 diabetes by 22%, researchers from Imperial College London reported in the journal Diabetologia. The scientists believe that the impact of sugary soft drinks on diabetes risk may be a direct one, rather than simply an influence on body weight.

The risk of developing type 2 diabetes is also greater as we get older. Experts are not completely sure why, but say that as we age we tend to put on weight and become less physically active. Those with a close relative who had/had type 2 diabetes, people of Middle Eastern, African, or South Asian descent also have a higher risk of developing the disease.

Men whose testosterone levels are low have been found to have a higher risk of developing type 2 diabetes. Researchers from the University of Edinburgh, Scotland, say that low testosterone levels are linked to insulin resistance.

Read more: http://www.medicalnewstoday.com/info/diabetes/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: